multimate

 

 

 

 

 

Op 18 november 2011 zal de Nederlandse delegatie Aangepast Badminton vertrekken naar het WK aangepast badminton in Quatemala (Midden Amerika). De Kennemer Invaliden Sportclub -KIS- is dan ook bijzonder trots dat Inge Bakker door de bondscoach is geselecteerd om mee te mogen naar dit toernooi.

Met dit verslag zal u direct op de hoogte gehouden worden van haar ontwikkelingen op dit WK.

logo wk quatemala

 

6 december 2011

Ik heb de laatste dubbel partij van Inge en Ilse op You tube gezet.. klik hier

29 november 2011

Gisteren een lekkere vrije dag gehad. Vandaag gaan we weer met de bus mee. Over de American Highway naar Iximche. Een klein dorpje op zeg 1,5 uur rijden van Guatemala City met oude tempelcomplexen.  Deze opgegraven oude Maya-stad,  waarvan volgens de maquette in het museum,  bezat vier dorpspleinen, waarvan  er twee goed geconserveerd zijn gebleven. Het ligt hoog in  de bergen, en er zijn vrijwel geen toeristen. Het is er werkelijk doodstil. Dat is voor ons ook best raar, dat je buiten bent en niets hoort. 

was plaats

Wasplaats in dorp Iximche

 

Het heeft wel iets magisch, zo’n dorpsplein waar eeuwen geleden een variant van voetbal werd gespeeld (5 tegen 5) en waarvan van de verliezer het hoofd van de romp werd gescheiden. Dat deden ze op het tweede plein. Daar staat een offerblok. Ik denk wel dat je je best doet met voetballen. Moet je wel je koppie gebruiken….
Rondom dit complex lopen ook veel ‘wilde’ honden. Wild is misschien wel een groot woord, maar ze zijn erg schuw. En krijgen zo te zien, minimaal eten.  Iximche dus, een arm dorp met rijke historie.

  tempel  

Tempel

 

offerblok

Offerblok op plein

'wilde honden'

wilde honden

 Daarna weer in de bus. Je merkt goed dat je van de grote weg af bent.  We gaan naar Antiqua Guatemala. Een oud koloniaal stadje. Valt onder het wereld erfgoed van de Unesco.  Daar eerst naar een oude kerk geweest. Deze kerk is reeds drie maal verwoest geweest tijdens aardbevingen. 

oude kerk  fontein

Oude kerk                                                                                               fontein

 

In dit stadje wemelt het van kerken en basilieken.  Deze zijn ondergronds allemaal met elkaar verbonden.  Daar even door het centrum gelopen, waar je werkelijk om de twee meter door een straatverkoper wordt aangesproken. Begint nu te irriteren. Ik heb gelet op de binnenlandse toerist die dit soort plekken bezoekt, die worden ook aangesproken, maar reageren vervolgens helemaal niet. Kijken dwars door die mensen heen. En het lijkt ook wel een toneelstukje. Kinderen kijken je vreselijk zielig aan, en oude kledij en als je vervolgens later de moeder ziet, zit die rustig met een mobiel aan de kant van het plein te bellen.
Tijd voor de lunch, we hadden aan de gids gevraagd om een locaal restaurant, met lokaal voedsel. Daar aangekomen, lag al het voedsel al uitgestald in schalen, en feitelijk langs de kant van de straat.  Die straten trouwens, die bestaan uit keien van eeuwen oud, valt niet over te rollen of normaal met krukken te lopen. Drama. Maar goed, Annie zegt tegen die gids, hier gaan we niet eten, want het eten wat hier staat uitgestald, komt niet uit de koelkast. Maar wat wij niet zagen, is dat alles stond te pruttelen. Het werd dus goed verwarmd. Dus toch gegeten daar. Je kreeg een schaal met vlees, en mocht kiezen uit een aantal bijgerechten. Was heerlijk. Met een biertje erbij, dus dan kan de mens er weer even tegen. 

 

eten uitgestald     aan tafel

eten uitgestald                                                                                   aan tafel


De gids zou ons naar een lokale markt brengen. Dat viel sterk tegen. Hij bracht ons bij een soort bazaar, waar tientallen stalletjes stonden, met uitsluitend toeristische koopwaar (made in China?). Word je ook werkelijk door iedereen daar aangeklampt om iets te kopen, maar ze weten dat hier alleen toeristen komen,dus de prijzen zijn er ook naar. Jammer, maar snel weg hier.
De bus staat alweer klaar, de rest van de ploeg op de terugweg nog even een ‘Walmart’ in. Een supergrote supermarkt in Guatemala City voor wat inkopen, en terug naar het hotel. 
Zo dit was het laatste verslag van onze reis en WK belevenissen in Guatemala. Morgen (do 1 dec) stappen we weer op het vliegtuig van Continental Airways om rond 08:15 uur vrijdag de 2e op Schiphol te landen. Bedankt voor jullie reactie op mijn verslagen. Ik vond het leuk om te doen.  Tot in Nederland.

Timo

28 november 2011

Vandaag rustdag. Lekker uitslapen en vandaag alleen even naar het winkelcentrum naast ons eigen hotelgebied geweest. Die was duur! Was nog duurder dan bij ons in Nederland. Maar was echt een winkelcentrum voor de aller- allerrijksten van het land. Dus over vandaag valt niet veel te vertellen. Morgen gaan we voor het laatst op pad. Dan is het dinsdag, woensdag de spullen bij elkaar zoeken, om vervolgens donderdag-ochtend vroeg te vertrekken. Als het goed is komen we dan vrijdag ochtend aan.

27 november 2011

Vandaag gaan we een uitstapje maken. De geplande tripjes gaan niet door. Dus zelf maar wat regelen.  Eigen bus geregeld + 3 Mexicanen. De andere bus was vol, maar aardige mensen dus ga gezellig mee.
Uit de Guatemala stad zie je direct verschil. De tijd gaat terug in leefgewoonte. Sociaal vangnet is in dit land niet beschikbaar, dus werk je niet op het land, dan heb je eigen ‘zaak’.  Zoals een bandenhandel.

bandenhandelgolfplaten
Voor de bouw van de woningen is de golfplaat enorm populair. En als er beton wordt gebruikt, blijft het betonijzer uit het dak steken. Voor het geval je er een verdieping bovenop moet zetten.  Je ziet hier wel ontzettend veel onafgebouwde huizen. Waarschijnlijk duurt de bouw jaren, en wordt beetje bij beetje gebouwd, zodra er weer geld in het laatje is, worden er weer bouwmaterialen gekocht. Er wordt ook her en der gebouwd. Huisjes staan gewoon tussen de maïsvelden. Bij ons worden de maïsvelden zodra het maïs is geoogst, leeggehaald. Hier blijven de maïsvelden staan, en in januari gaat alles op de brandstapel.  Of ze nemen het mee als veevoer….

veevoertuktukmaisvelden

vulkaan

 


Buiten Guatemala City zie je heel veel zgn. tuktuk’s . Rijden best hard, die kleine autootjes. Onderweg nog even een pitstop gemaakt. De geplande reis is drie uur heen en weer drie uur terug. Dus sanitaire stop. In dit restaurant de zeer populaire ‘hot chocolate’ gedronken. Wat was die zoet….. volgende stop neem ik koffie. In dit restaurant worden de hammen terplekke gerookt.

eerste tussenstoprokerijham

 


De plaatselijke bevolking is erg arm. Hebben ook geen geld voor een eigen auto, maar gaan met de bus. Wachten gewoon tot er een langs komt. Onze gids verteld ook dat het land zelf heel rijk is aan cultuur, maar dat de verschillen tussen arm en rijk onder de mensen enorm is.  We rijden dan ook langs een markt waar alleen ruilhandel mogelijk is. Mensen nemen dus hun eigen waar mee, om vervolgens te ruilen voor andere spullen of diensten. Creatief toch?  Iedereen stook hier op hout. Je komt dan ook veel houtkloverijen tegen onderweg. Het is vandaag zondag, dus iedereen is ook op z’n zondags gekleed. Elk gebied heeft zijn eigen ‘klederdracht’, en dan heeft men een doordeweeks tenue en een zondags tenue.

 

op de bus wachtenmartk met ruilhandelstoken op hout


We komen aan op de markt van Chichicastenengo. Een markt die altijd op donderdag en zondag wordt gehouden. Naast dat er veel toeristen komen, komen de locals hier ook inkopen doen. Dit geeft een zeer kleurrijk beeld. Veel bedelaars, veel verkopers die je aanklampen om hun spullen te kopen. Persoonlijk vind ik het erg moeilijk om die mensen en zeker die kinderen te negeren. Je gunt ze allemaal wat, maar begin je aan 1, volgen er 1000. De gids waarschuwt wel voor zakkenrollers, dus portefeuille in de broekzak voor, en mijn fototas op de buik. Marcel gaat als enige in zijn rolstoel. Ik had het al gezien, het is hier geen rollen. Kinderwagens kennen ze hier ook niet, alles wordt op de rug meegenomen.

op de rug meeop het hoofd

 

 

Grote keien op de weg maakt dit gewoon onmogelijk. Dus op de twee elleboogkrukken de markt op. Dan maar een klein stukje. En dan ben je groot. Oh, nee wat zijn de mensen hier vreselijk klein. Het is voor mij een eitje om foto’s boven de menigte te maken.

stadsmarktmarktlokaal mensen kopen hier ook

 

 We komen aan bij een kerk die hier al sinds 1500 staat. De Spanjaarden hebben destijds hier het land veroverd, en het katholicisme binnen gebracht. De mensen zijn dus katholiek, maar vereren ook hun eigen goden. Dat doen ze dus gecombineerd. Buiten, op de trappen van de kerk, worden bloemoffers gebracht die verbrand worden met behulp van kaarsen.

beroemde kerk offer blokoffers brengen opde trap

 

Binnen in de kerk worden ontzettend veel kaarsen als offer gebracht. Je mag binnen niet fotograferen, maar het toestel hing op mijn buik, en ik heb, denk ik per abuis, het knopje aangeraakt. Mijn excuses.  Hij is een beetje wazig. Maar aan beide zijden en bij het altaar zijn panelen met veel historische afbeeldingen. Die afbeeldingen zijn helemaal zwart van het roet. De gids legt uit dat ze dat niet schoonmaken. Ze willen de kerk houden zoals deze al honderden jaren is.  Deze kerk trekt ook veel bevolking van buiten de stad. Want voor hen is dit een heel belangrijke plaats. Dit levert kleurrijke en mooie plaatjes op.

in de kerkpelgrims

 


Na een lunch gaan we naar Lake Atitlan. Onderweg nog een zeer kleurrijke begraafplaats tegen gekomen.

begraafplaatsuitzicht op meer

Een kratermeer die enorm groot is, 400 meter diep en omringt door bergen. De stad zelf is ook weer oud, begint wel veel trekjes te krijgen van toeristen stad. Het authentieke gaat een beetje weg. Overal kom je de zelfde snuisterijen tegen.  Ook hier wordt je aangeklampt om iets te kopen.

wil jekopen wachten op hun foto

 

Desondanks een zeer mooie ervaring om hier te zijn. Is trouwens ook een attractie voor de mensen hier uit Guatemala zelf. Op het strandje laten ze zich op de foto vastleggen door een lokale fotograaf, die direct met zijn kleurenprintertje (op een aggregaat) de foto uitprint. Dit verliefde stelletje kon niet wachten totdat de foto klaar was….zo zenuwachtig. Hierbij een link naar een extern filmpje over Guatamala.

26 november 2011

Onrustige nacht gehad. Om 4 uur wakker omdat de buren c.q. bovenburen de tent gingen verbouwen. Dat leek er op.  Half zes ging de wekker, want we moeten de bus hebben van half acht, dus daarvoor nog ontbijten en de website bijwerken.
Vandaag staat alleen een enkel van Ilse op het programma en een dames dubbel van Ilse en Inge. Ze hebben ruim de tijd om nog even in te slaan.
De smoglaag in Guatemala City begint irritatie te geven aan je ogen en keel. Dan ben ik wel blij dat ik in Nederland woon (zo wie zo, trouwens). Bij ons is de lucht stukken schoner als hier. Je ziet het al aan de straten, die zijn bijna zwart van de roet. Het heeft hier een avond geregend en je kan bijna al niet door de ramen van de bus kijken, zo smerig zijn die. Dat geeft een geheel vertekend beeld met de Guatemalteken zelf, die zijn zeer schoon . Op straat wordt bijna elk papiertje opgeveegd, maar een schone lucht is ze vreemd.

smog over Guatemala City

De smog over de stad heen. 's- ochtends om 06:00 uur op een zaterdag.

 


De ambassadeur van Nederland hier in Guatemala ,Jan-Jaap Van de Velde,  heeft woord bij daad gehouden, en een stukje over ons geschreven op internet (http://yfrog.com/h0qh3fcj ).
De geplande georganiseerde trip na afloop van het WK gaat niet door. Te weinig belangstelling. Heleboel landen gaan morgen al weer naar huis. Dat kan ik begrijpen, als je landen zoals Australië, ruim 42 uur onderweg bent. De ambassadeur heeft ons afgeraden om naar Tikal te gaan, i.v.m. drugsgerelateerd geweld.  In het hotel zit ook een reisbureau voor dagtripjes, dus daar gaan we maar even kijken.
Terug naar de wedstrijden van vandaag: De wedstrijd van Ilse tegen de Koreaanse Yun-Sim Kim was voor Ilse een partij die ze helemaal naar zich toe trok.

ilse in haar enkel

Ilse in haar enkel

Uiteraard heeft ze er wel hard voor moeten werken, maar ze speelde technisch veel beter, waardoor ze de wedstrijd geheel onder controle had.  Dit was voor Ilse de laatste enkelpartij die ze allemaal met winst heeft afgesloten. Ilse is dus wereldkampioen in de dames enkel. Van harte gefeliciteerd!
De laatste dubbel dames van Ilse en Inge was een ware thriller. Ik heb, denk ik, zelden zo’n zware hartslag gehad. De eerste set hebben de meiden gewonnen, maar in de tweede set kwamen de Koreanen sterk terug. Zoals altijd in een mix of dubbel partij, wordt de zwakste van het koppel stevig onder vuur genomen. Bij ons is Inge de zwakste van de twee, dus die kreeg werkelijk alle shuttles om de oren. Voor Ilse is dat vreselijk moeilijk, omdat je toch op je hoede moet zijn. Dut je in, en heeft de tegenpartij dat door, krijg jij de shuttle om je oren. Maar dit ging prima. Inge wist zich uitstekend te verweren en de shuttles die Ilse kreeg, werden technisch perfect afgemaakt. Een techniek die Ilse uitstekend beheerst.  Desondanks werd de tweede set door de Koreanen gewonnen.  Dus nog een derde set spelen. Wederom werd op Inge alles gespeeld, die er behoorlijk door zat, maar tocht ging de partij gelijk op. En dan begint de spanning toe te slaan, jeetje wat had ik een hartslag. Ik heb de hele partij op video vastgelegd, dus het is goed dat daar een programmatje op zit tegen bibberen.  Uiteindelijk hebben de meiden de partij met winst afgesloten, dus het zilver op dit WK zit in de pocket!

Inge in haar laatste dubbel

Inge in haar laatste dubbel


De prijsuitreiking was (zoals gewend) langdradig en eentonig.  Maar dat geeft helemaal niets. Nederland heeft uiteindelijk perfect gepresteerd, Ilse goud in de enkel, zilver in de mix en de dubbel.  Marcel brons in de dubbel en enkel en zilver in de mix. En tenslotte Inge zilver in de dubbel. Kortom een goed resultaat. Daar kunnen we mee thuis komen.

Marcel en Ilse met ZilverMarcel met brons in de enkel

ilse en Marcel met zilver in de mix                                                            Marcel met gedeelde derde plaats in de enkel

 

Ilse met goud in de enkel        Ilse en Inge met zilver in de mix

Ilse met goud in de enkel                                                                           Inge en Ilse met zilver in de dubbel


Na het tumult van de (her)kwalificaties, was er na afloop een bijeenkomst van enkel de spelers. Deze hebben de problemen op dit toernooi doorgenomen en gaan zich verenigingen en collectief actie ondernemen. Dat lijkt mij een prima initiatief. We wachten af, maar zijn wel hoopvol dat we verder kunnen blijven spelen. Het zou eeuwig zonde zijn, als door wild toedoen van deze internationale bond een complete spelersgroep wordt opgeheven.
Na terugkomst in het hotel, wachtte ons het meisje van het reisbureau ons op. Wij waren laat terug, en zij had eigenlijk vanmiddag vrij. Maar toch heeft zij de moeite genomen om op ons te wachten om voor morgen een dagtrip te regelen. Dit moeten we contant afrekenen, dus Annie en ik (Timo) zijn even naar het winkelcentrum onder het hotel gegaan, om even te pinnen.  Ik had van Marcel ook z’n pasje gehad om te pinnen, dus dan heb je best een pak geld op zak. Portemonnee kon niet  eens dicht. Dus snel weer terug naar het hotel. Stel je voor….. Daar nog even lekker een biertje genomen, en vanavond hebben we na het diner een ‘feestavond’ of wat er voor door moet gaan. Kijken hoe lang we dit volhouden, morgen moeten we om 07:00 aan de dagtrip beginnen. Het zal dus niet laat worden…
Mijn verslagen na dit WK gaan nog even door. Ik zal proberen, de dagtrippen die gepland staan voor zondag en dinsdag te verslaan. Leuke foto’s en video’s maken….

vervolg 25 november 2011

Filmpje met compilatie speeldag dag 3. klik hier

25 november 2011

Rustige ochtend gehad. Niet zo vroeg uit de veren. We gingen om 09:00 ontbijten om vervolgens om 10:30 uur de bus te halen. Gelukkig is de ochtendspits dan al weg, dus kunnen we op een redelijke snelheid naar de sporthal. Maar het blijft zeker een gekkenhuis in het verkeer in deze stad. Het is echt het recht van de sterkste in het verkeer. Wat opvalt dat er best veel autodealers zijn. Ik moet er niet aan denken dat je met een nieuwe auto hier door het verkeer moet rijden. Ik wil de verzekeringspremies hier wel eens zien….
Annie heeft tijdens het ontbijt verslag gedaan van het forum van gisterenavond. Nou ja, forum….het waren meer mededelingen. Je kreeg er geen poot tussen. De regels schijnen al geruime tijd op internet te staan, dus je moet het zelf maar uitvogelen. De huidige situatie is als volgt: je hebt voor de rollers drie kwalificaties, BW1, BW2 en BW3. In de eerste zitten de meest ‘zware’ gevallen. Die spelen hier niet mee. Ik heb ze trouwens nog nooit gezien. In BW2 zitten o.a. de mensen met een dwarslaesie. In BW3 zitten nu de mensen, waarvan het tot nu toe niet mogelijk was om staand te spelen. Dat kunnen diverse oorzaken zijn.  Wat ze nu willen is dat BW3 eruit gaat. Dus daarom moet iedereen geherkwalificeerd worden.  Als je enigszins op je benen kan staan, moet je staand spelen. In de Israëlische ploeg zit een man met twee volledige beenprotheses, die willen ze staand laten spelen, omdat hij nu eenmaal kan staan.  Waarom, zou je denken? Dit om op de Olympische spelen te mogen spelen  in 2020. Dus kortweg gezegd: iedereen die geen functieverlies in de benen heeft, maakt niet uit hoelang je kunt staan, of dat je op krukken loopt gaat uit BW3 naar de staande spelers.
Uiteraard brengen dit soort keuringen tijdens zo’n zwaar toernooi de nodige emoties teweeg, hetgeen het spel beïnvloed. Je kunt nu reeds zeggen dat nagenoeg het complete team van Nederland compleet de kaart is geveegd voor een volgend internationaal toernooi. De spelers verenigingen zich nu reeds in deze onrust. Morgen is er al een meeting gepland. Israel spreekt al van de oprichting van een nieuwe federatie.
Terug naar de partijen van vandaag.  We hebben een zeer mooie partij gezien van Marcel tegen Mazlan Serihon uit Malesie. Marcel liet een zeer krachtig spel zien, en liet zich niet gek maken door de uitdagingen van zijn tegenstander. Helaas heeft hij deze partij verloren, zodat hij brons heeft behaald bij de heren enkels. Marcel van harte gefeliciteerd! Knap gedaan!

marcel in actie 1marcel inactie 2marcel inactie 3
Ilse en Inge hebben in een driesetter gewonnen van de Israëlische / Turkse combinatie in de dames dubbel. De eerste set speelde vooral de Turkse Emina zeer sterk. Maar gelukkig konden Ilse en Inge zichzelf hervatten en eisten zodoende de overwinning op.
Vervolgens moesten Marcel en Daniel Chan het opnemen tegen twee doorgewinterde ‘veteranen’ in het rollende spel. De Israëlische heren Levi en  Shefanna.  Ook hier speelde het feit dat Marcel en Daniel een gelegenheidskoppel zijn parten. Hoewel het ook een spannende partij was, hebben de Israëlisch toch gewonnen.
De laatste partij was de topper van de dag. Ilse en Marcel in de finale mix tegen de Koreaanse Jea You en Kim. Bloedstollende partij. De eerste set wonnen de Koreanen met 21 -12. De tweede set wonnen Ilse en Marcel met  21 -15. En de derde set wonnen helaas de Koreanen met 23-21. Dus die laatste set was super spannend. Maar Marcel en Ilse hebben dus zilver binnen in de mix. Van harte! Erg goed gespeeld.
Leuk dat onze ambassadeur hier in Guatemala,Jan-Jaap van de Velde, tijdens deze partij kwam kijken. Zeer attent en buitengewoon geïnteresseerd in de spelers van Nederland.  Hij leefde erg mee met de wedstrijd van Ilse en Marcel. Na afloop nog even gezamenlijk koffie gedronken en over het toernooi gepraat. Kortom een bijzondere ervaring voor ons.

Met ambassadeur Jan-Jaap v.d. Velde

met ambassadeur Jan-Jaap v.d. Velde op de foto


De lokale medewerkers dragen allemaal een t shirt met een landnaam welke meedoet aan dit toernooi. Nu is een medewerker ermee begonnen om namen van deelnemers te laten schrijven op zijn T-shirt. Dat werkt zeer aanstekelijk, want nu komen er veel medewerkers om een T-shirt handtekening.  En de souvenir verkoper die ook boven in de ring van de hal zijn standje had, heeft de koffiejuffrouw gevolgd naar beneden. Hij heeft al zijn waar uitgestald op de eerste tribune rijen.

 

handtekening uitdelen       stalletje


We waren laat terug in het hotel. Met de laatste bus vanaf de hal van 18:30 uur. Nog even opfrissen en om 20:00 uur eten.  Daarna in de lobby van het hotel nog even een biertje gepakt en 21:30 naar boven. Morgen weer vroeg op. De laatste speeldag. Marcel is al klaar, maar Ilse en Inge moeten morgen nog spelen. Half acht met de bus mee…..

 

 

24 november 2011

Hoewel we hier nu al een paar dagen zijn, merk je nog steeds dat je met een tijdsverschil zit. ‘s-Ochtends vroeg wakker. Vanmorgen 05:00 uur. Er maar uit, om het verslag bij te werken.  Kijken of ik vandaag de labtop mee naar de zaal kan nemen.
Vandaag een druk programma. Lijkt wel alsof de organisatie na gisteren veel heeft in te halen. Vandaag moeten in totaal 8 wedstrijden worden gespeeld.  Allereerst een onderonsje. Inge met Daniel Chan tegen Marcel en Ilse. Een bloedstollende partij welke eindigde in een driesetter ten voordele van Marcel en Ilse.  Voor standen verwijs ik jullie naar www.toernooi.nl .  Marcel heeft vervolgens een enkel partij moeten spelen tegen de Koreaan Jae You Sim,die hij helaas heeft verloren.  Ilse heeft haar enkel partij tegen de Turkse Emine Seckin gewonnen en Inge heeft haar enkel partijen tegen de Koreaanse Yun Sim Kim en Emine Seckim verloren. 
Vervolgens de grote teleurstelling dat Ilse en Inge ook de dubbel tegen Sonja Haster en Karin Suter uit Zwitserland hebben verloren.  Het is duidelijk niet de juiste dag.  Uiteindelijk hebben Inge en Ilse wel de dubbel gewonnen van de Spaanse dames Sofia Balsafobre en Marta Rodriquez. Maar de laatste partij van de dag de mix van Inge en Daniel tegen de Engelse/Turkse combinatie Gobi Ranganathan – Emine Seckin hebben ze helaas ook negatief moeten afsluiten. Het heeft zo moeten zijn.  Sometimes you win, sometimes you lose.  In ieder geval is het uiterste eruit gehaald en meer kan je helaas niet geven. 
Zoals ik afgelopen week al vermelde lopen de herkwalificaties desastreus.  Er blijven zeer weinig rollende badmintonners over. De keuringseisen zijn zo absurd bijgesteld dat iedereen die niet in het zwart/wit hokje van de IPC past, uitgesloten wordt van deelname aan verdere internationalen toernooien. Dit legt een grote zwarte deken over het toernooi. Er wordt niet meer over sport gesproken maar over de mensen die niet meer mogen spelen. Feitelijk blijven de mensen met een dwarslaesie over.  Vanavond is er een discussie forum over. Annie moet hier om 21:30 naar toe. Dat zal er heet aan toe gaan, omdat bijna complete landen niet meer met hun huidige deelnemers veld mogen spelen.  Het lijkt mij dat de Nederlandse badmintonbond, die zich heeft aangesloten bij de PWBF of althans daar lid van is, of daartegen in protest gaat of zich conformeert met de daaraan gestelde regels en deze regels ook in Nederland zal gaan toepassen.  Dan blijven er zeer weinig spelers in Nederland over.  De tijd zal het leren.  Op het moment van schrijven, weet ik niet de uitkomst van de discussieavond. Die volgt op een later tijdstip.
Gisteren sprak ik de organisatie erop aan dat ze veel geld kunnen verdienen aan de verkoop van koffie etc. In de zaal is nl. geen koffie o.i.d. te krijgen. Geen kantine, helemaal niets.  Als je ’s ochtends vroeg de deur uit gaat, dan lus je op een gegeven ogenblik wel iets. Vandaag is dat probleem opgelost. Er is iemand met een pot koffie op de tribune neergezet. Kijk, kunnen we eindelijk ons bakkie troost halen.
Morgen hoeven we pas laat te spelen, dus er is enige vrije tijd morgen ochtend.

koffie corner

23 november 2011

Zo vandaag de eerste dag van het WK. We zijn om 05:00 wakker. Even lekker onder de douche verder wakker worden proberen mijn website bij te werken. Gisteren had ik ook een lekke stoelkussen. Gisterenavond getracht te plakken, maar is mislukt. Dus nog maar een poging. Een lastig iets om te plakken, het kussen zelf bestaat uit 81 kamers in vier compartimenten. Daar zit dus ergens een gaatje. Maar goed, ik heb hem gevonden en wederom met een fietsbandsetje geplakt. Op hoop van zegen, want als ik de komende tijd zonder kussen in mijn stoel verder moet, ben ik niet blij. Ook de site bijgewerkt, zodat jullie op de hoogte blijven van ons verblijf hier. Tot overmaat van ramp scheurt het handvat van mijn elleboogkruk. Gelukkig hele rol ducktape mee, en daar kan je bijna alles mee maken, dus ook gerepareerd. Iedereen uit het hotel moet om 09:00 uur bij “The Dome” zijn, de sport-accomedatie waar het toernooi wordt gehouden. Dat betekend dat iedereen ook met de lift mee moet naar de bus.  Er zijn drie liften hier in het hotel. Sta kunnen net aan twee rolstoelen per lift in. Maar die lift stopt dus werkelijke op elke verdieping. Dus sta je op negen hoog, moet je acht keer stoppen voordat je beneden bent. En alleen maar om mede te delen dat de lift vol is. De bus was trouwens ook vol. Marcel en ik konden nog net als haringen in een ton in de eerste bus gepropt worden, dus de andere moesten even wachten. Het is spitsuur in Guatemala City (08:00 uur) dus alles loop gigantisch vast. Daar doet de motorescort niet veel aan. Er is al veel leven op straat. De mensen leven op straat. Langs elke weg staan kraampjes waar de mensen hun waar te koop aan bieden en waar je kunt eten. Er wordt dus volop ontbeten op straat.  Over de stad hangt een dikke laag smog.  Van beperking uitstoot van gevaarlijke stoffen hebben ze hier nog nooit van gehoord. De honderden vreselijke oude bussen brengen alleen maar roetzwarte wolken uit. Dus als je daar staat met je ontbijtje, eet smakelijk.  Ik begrijp nu waarom die Japanners (althans sommige daarvan) met mondkapjes voorlopen.

krottenwijk 1              krottenwijk II


Kwart voor negen arriveert de bus met de rest van ons team. Er kan nog heel even ingespeeld worden.  Maar dat is wel dringen op de baan, want iedereen wil natuurlijk even inspelen.  Dat is logisch. De hal kent 8 velden, 4 voor de rollers en 4 voor de staanders. De eerste partij is van Marcel en Ilse. Na een moeizame start (daar weet ik alles van) komt het treintje langzaam op gang en kan de partij tegen de combinatie Engeland/Turkije met succes worden afgesloten.  Dan volgt de mix partij van Inge met Daniel Chan (Hong Kong – China). Ze moesten tegen een doorgewinterd team van Korea. De heer in dit team is al wereld-kampioen.  Het werd dus een loodzware partij. Inge en Daniel zijn duidelijk niet op elkaar ingespeeld. Inge realiseert zich bewust dat ze geselecteerd is voor haar dubbel partij samen met Ilse, dus het uiteindelijke verlies in deze partij, wordt op de koop meegenomen.  Dat blijft het risico als je met een onvolledig team naar een WK gaat. Laten we hopen dat in de toekomst Nederland met een wat grotere delegatie dergelijk toernooi  kan aangaan.
Vervolgens speelt Marcel zijn enkel tegen de Engelsman M.S. Deshi met zijn typische tulband op.

Dhesi

Deshi heeft altijd staand gespeeld, maar heeft veel problemen gekregen met zijn beenstomp en het daarmee gepaard gaande geweld erop als je staand badmintont. Dus Deshi speelt nu vanuit de rolstoel. Afgelopen maandag werd hij hergekwalificeerd. Omdat hij nu in een rolstoel speelt. Dat liep niet geheel  vlekkeloos. Zijn stomp is nl. een paar cm te lang. En in alle wijsheid hebben de knappe koppen besloten dat Deshi een volgend toernooi gewoon weer met zijn prothese aan moet spelen. Ik heb nimmer iemand zo kwaad zien kijken.  Het blijft ook een belachelijke regel. De Internationale badminton bond wil namelijk dat aangepast badminton een paralympische sport wordt. Daarvoor hebben ze zich aangesloten bij het IPC  (International Paralympic Committee). Zij hebben deze kwalificatie-eisen  opgesteld en daar wordt sinds Dortmund mee gekeurd. Daar weten wij inmiddels alles van. Maar het blijft van de zotte dat ze deze Engelsman, die jarenlang staand heeft gespeeld, vervolgens om medische redenen de keus maakt om rollend te gaan spelen, bij een volgend toernooi diskwalificeren mits bij staand gaat spelen. Ze moesten zich doodschamen.
Om terug te komen bij de wedstrijd van Marcel, hij had deze gewonnen.

Overzichtsfoto       annie en marcel onder ned vlag

Na een smaakvolle lunch in de catacomben, hebben we een hele mooie partij gezien tussen Israel (Levi) en Malasie.  Wat kunnen deze jongens spelen. Veel van deze partij gefilmd omdat hier zo technisch perfect wordt gespeeld dat het werkelijk prachtig was om naar te kijken.  Levi had trouwens verloren. 
Daarna heeft Inge haar enkel gespeeld tegen Ilse. Uiteraard moest Inge haar meerdere bekennen in Ilse. Maar ze hebben beide lekker gespeeld. 
Marcel sloot deze middag af met een dubbel tegen Engeland. Samen met Daniel Chan werd deze partij ook voordelig afgesloten.   Voordat de bus weer naar het hotel ging (17:00 uur) nog even buiten in het zonnetje gezeten.  De begeleidende politie agenten komen ook los. Vanmorgen voordat we weggingen vroegen we of de ploeg samen met deze politieman (die zwaar bewapend was) op de foto mocht.  Dus nu vroeg hij in gebrekkig Engels of hij de foto mocht zien.

samen op de foto

Hij vond het een mooie foto. Dus Hans vraagt meteen, heb je email, dan stuur ik hem.  Dat wilde hij wel. Maar dan moest hij wel zijn e-mailadres op een papiertje schrijven. Dan moet je je handen vrijmaken.  Dus Annie direct: “Give me your gun”….het scheelde niet veel of hij had bijna zijn volautomatische geweer overgegeven. Op bovenstaande foto heb ik zijn gezicht onherkenbaar gemaakt, om hem zelf niet onnodig in de problemen te brengen.
Het verkeer terug was wederom een crime, maar nu terug in het hotel kunnen we terugkijken op een geslaagde eerste speeldag. En bijna nog het belangrijkste…..mijn zitkussen loopt niet leeg…

 

Nieuw filmpje geuploaded, klik hier

22 november 2011

Wakker gebeld om 04:45 uur door een familielid. Was zeker niet op de hoogte van het 7 uur tijdsverschil. Bij jullie is het dan 11:45 uur. Dus niet meer geslapen. Dan maar om 06:30 uur uit bed en verder verslag en website afgemaakt.
Het ontbijt is hier elke dag in een andere zaal. We hebben hiervoor bonnen gekregen die wij bij de ingang moeten inleveren. Maar de Guatemalteken zijn creatief hierin.  Op het bonnetje staat dus dat je naar een andere zaal moet, maar feitelijke kom je in de zelfde zaal terecht, alleen verwisselen ze het naamsbord boven de zaal in die van een ander. Dat is best humor….
Programma voor vandaag: ’s ochtends vrij – ’s middags lichte training en openingsceremonieel. Om 12:30 uur dus met de bus mee naar “The Dome”. Tijdens deze rit werden wij begeleid door een drietal meisjes. Zij hielpen ons met de stoelen en tassen mee te sjouwen de bus in. Annie had voor vertrek op de Albert Kuypmarkt  ruim voldoende miniatuurklompjes in Delfts Blauwe kleuren gekocht, dus ze gaf die meisjes zo’n presentje. Helemaal gelukkig…zo blij waren zeer mee. Ik in mijn beste Engels uitleggen dat het houten schoenen zijn die we in Holland vroeger droegen en dat de kleuren ook typisch oud Hollands is….Da’s best een moeilijke Engelse zin voor mij. Verstaan ze helemaal geen Engels….Bijna niemand hier trouwens. Dus als nu iemand heel wazig kijkt op wat ik zeg, weet ik dat het niet verstaan wordt. Ze spreken wel heel rap Spaans tegen je, alsof het heel normaal is dat iedereen Spaans kan spreken en verstaan. Je kunt er geen touw aan vastknopen.
Aangekomen bij de hal krijgen wij de lunch. Gekookte rijst met een smaakje, gesmoorde groente en kip. Kip is hier wel trouwens een nationale stukje vlees. Je krijgt bijna werkelijk bij elke maaltijd kip. Althans tot nu. Veel in vele variaties, dus kip is werkelijk het meest veelzijdige vlees! Deze lunch kregen wij geserveerd in de catacomben van ‘The Dome’. Een soort bunker onder de speelhal.

de lunch in de catacomben

Zoals ik gisteren al schreef dat de toegang tot de hal niet de meest optimale is voor rolstoelers. Je komt er gewoon zelfstandig niet in. Zo blijkt vandaag dat ook niet is nagedacht over een invalidentoilet.  Een deelnemer met een dwarslaesie maakt zich er druk om het feit dat hij geen normaal toiletbezoek kan volbrengen, om de enkelvoudige reden dat die er voor hem niet is. Hij was daar duidelijk niet over te spreken. En terecht denk ik. Kijk, vanuit de ogen van de Guatemalteken, hebben ze de mooiste hal van het land geregeld. Maar vanuit Europees standpunt kan er nog wel een en ander aan gewijzigd worden. Dit geeft ook wel de charme aan dit toernooi, zoals het naar boven duwen de hal in van de rollers, maar een invalidentoilet was toch wel een van de punten die wel aanwezig dienen te zijn.  Maar je kunt hier niet alleen de leden van het organiserend land de schuld van geven. De internationale organisatie die landen toewijst om het WK te mogen organiseren, moeten een draaiboek afgeven, waaraan voldoen moet worden. Desnoods moet van te voren gekeken worden of hieraan wordt voldaan. Ik heb mijn twijfels of dit is geschied.
Iedereen getraind van 13:00 – 14:00 uur.

Daarna moest iedereen de velden af omdat de finales van het WK voor landen team werd gespeeld. Dit ‘minitoernooi’  vind vooraf plaats.  De finale daarvan werd gespeel door China Taipei versus – Malaysia .  Dit duurde tot 18:00 uur. Al die tijd hebben wij lopen wachten. Daarna werd de zaal in gereedheid gebracht voor de opening. De burgemeester van Guatemala City zou om 18:30 arriveren. Niet dus. Dat werd 19:30 uur. Een uur te laat. De opening liet de normale plichtplegingen zien, iedereen werd in tweetalen bedankt, bla, bla bla…..

borde van Nederland

Er kwamen kinderen opdraven met een bordje van de landen die meededen en er werd een lokaal verhaal uitgebeeld door mensen die daarvoor in kostuum verschenen. Kortom we aten pas om 22:00 uur. Morgen beginnen de echte spelen en dan moeten we om 07:30 uur weer met de bus mee. Om 09:00 is de aftrap met de mix…..ik ben benieuwd. Nu lekker slapen, het is al laat. Hoewel bij jullie gaat bijna de wekker weer…..

21 november 2011

Om 06:00 wakker, lijkt vroeg maar toch 13 uur geslapen. Gisteravond redelijk erdoor heen. We dachten in bed nog een film te kijken, oude Amerikaanse film met Spaanse ondertiteling, maar ik denk dat ik het geen 60 seconden heb volgehouden.  Je zult het maar nodig hebben, als supporter aan de zijlijn heb je het best ‘zwaar’…

uitzicht vanuit hotelraam

uitzicht vanuit hotelraam


Ontbijt dit keer in een andere zaal, aan de andere kant van het hotel. Kok heeft weer een heerlijk omelet voor me gemaakt en het verse fruit was ook lekker. Een paar bakken koffie erin en de dag kan beginnen.  Rustig aan zo blijkt, want we mogen pas ’s middags trainen.  Omdat Marcel en Inge moeten spelen met Daniël Chang uit Hong Kong, is besloten de training van Nederland en Hong Kong samen te voegen. Dus we trainen van 14:00 – 16:00 uur. Dus maar even de hangjongere uithangen in de lobby. Op dit moment komt ook onder zware politiebegeleiding de Israëlische ploeg aan. De teamgeest tussen Isra­el en Nederland is zeer goed dus volgt er een hartelijk ontvangst.
De bus arriveerde om 12:30 dus spullen pakken en wegwezen. We gaan trainen op de locatie waar ook het WK wordt gehouden. Ook voor ons volgt er begeleiding. Motor voorop, motor achterop en politie aan boord. Surrealistisch beeld. Zie je alleen in films en lees je in boeken, maar nu zit je er midden in.

 

politie aanboord        motor voorop

Politie in de bus en voorop als begeleiding

Aangekomen op de locatie merk je hoe arm het land is. De ‘dome’ staat langs een drukke weg, maar ingeklemd in een krottenwijk. De bus kon maar net de bocht nemen naar het toegangsweggetje van de locatie, want er stond een soort marktkraam langs de weg, waarop volop wordt gekookt en gebakken.  
De sporthal is een ronde hal, waar geen ramen in zitten. Niet dat het donker is, en je aangewezen bent op kunstlicht, nee tussen de tribune en het dak is het gewoon open. Je speelt dus binnen en gelijktijdig  buiten. Het hele gebouw is als het ware ingegraven.

hal 1    hal 2   hal 3

 

Maar het mooiste komt nog. De ingang is zo ontzettend stijl dat geen enkele rolstoeler naar boven kan komen, maar naar beneden is ook niet zonder levensgevaar. Dus kinderen uit de omliggende wijken, duwen je omhoog en hangen aan je rolstoel als je weer naar beneden moet. Zit ik wel in een film?

bewaking bij de hal
bewaking aan de poort van de sporthal


Ilse en Marcel begonnen de training rond 13:30 uur. Inge had pech. Lekke band. Ik had nl. gehoord dat je de bandendruk moet verlagen voordat de stoel in het  ruim gaat van het vliegtuig. Op locatie zou ik ze dan wel weer met een handpompje oppompen. Maar dat ging niet. Had ik al gisteren geprobeerd in het hotel, dus ik dacht dat mijn pomp stuk was. Er vanuit gaande dat de toernooi leiding zeker voor een pomp zou zorgen op locatie, liet ik het verder rusten. Maar in de hal werd negatief gereageerd om mijn vraag om een pomp. Pomp……uhhh, nee die hebben we niet. Uiteindelijk verwezen naar het team van Korea. Daar een handpompje van geleend, maar die deed het ook niet. Het verschil om met een handpomp of een voetpomp te pompen is gelegen in het feit dat je met een handpomp veel meer bewegingen en druk uitoefent op het ventiel dan met een voetpomp. Het ventiel bleek dus ook stuk. Was voor 50% uit de binnenband gescheurd. Daar kwamen we achter,  na alle aanwezige ploegen te zijn afgegaan, bij het Russische team een normale fietspomp konden lenen. Daaraan konden we horen dat de hoeveelheid ingeblazen lucht met de zelfde vaart eruit vloog. Gelukkig hebben Marcel en Inge de zelfde type rolstoel, dus kon Inge nog trainen met de wielen van Marcel. In het hotel is naderhand de binnenband vervangen door een nieuwe. Want die lag uiteraard in de koffer. Dat maakt pijnlijk duidelijk  het verschil tussen een internationale wedstrijd en een wedstrijd in Nederland of Duitsland,waar je met de auto naar toe gaat. In de auto liggen standaard reserve binnen- en buitenbanden en gereedschap. Op zo’n vlucht is het niet te doen om dit allemaal mee te nemen. Maar goed, de band was weer gemaakt.
Terug in de sporthal: daar lokale jongetjes bekend gemaakt met Hollandse snoepjes. Oftewel zoute drop. Ik wou dat ik toen mijnvideocamera in de aanslag had. Een kostelijk gezicht. Heel beleeft het snoepje aannemen, in de mond steken, om vervolgens een vreselijke grimas te maken omdat ze het zoute dropje helemaal niet lekker vonden. Maar niet zeggen, natuurlijk…..Ik kon nog  net zien dat de dropjes onder de stoelen op de tribune spuugden.
De bus stond om 16:00 uur klaar om ons weer terug te brengen naar het hotel. De aanwezige chauffeur had door dat wij spraken over zijn versnellingsbak. Een zgn. dubbele kluts. Hij moest dus steeds ‘tussengas’ geven om te kunnen schakelen, dat gaat gepaard met een gierend geluid. En ja, dan moet je er in het drukke stadsverkeer van Guatemala City wel een showtje van maken. Wederom om begeleiding van politie vonden wij onze weg terug naar het hotel. 

chauffeur bus    

Daar in de lobby van het hotel nog even koffie gedronken om vervolgens om 19:30 uur te dineren. Wel laat, want je hebt de lunch ook overgeslagen, dus je lust ondertussen wel wat.  Morgen staat de officiële opening voor 's middags op het programma en kan er alleen 's ochtends getraind worden . Dus nog een paar uurtjes trainen voor het werkelijke WK begint.  Het open karakter van de sporthal maakt het spel er niet makkelijker op. Op sommige punten tocht het er gewoon op de baan, en later in de middag krijg je last van een late middagzon in je gezicht. Ik heb medelij met degene die op dat moment op de baan staat, want je ziet echt geen shuttle. Kortom echt aangepast badminton…..

Video verslag 21 november 2011 klik hier

 

20 november 2011

Half zeven de wekker. Zeven uur eten. Althans dat was de bedoeling, volgens het schema. De bus naar de training staat hier half negen voor de deur.  Alleen niet in Guatemala. Bij het restaurant aangekomen krijgen we te horen dat we pas om acht uur terecht kunnen.  Dus weer terug naar de kamer.  Werd uiteindelijk kwart voor acht, dus ze zullen iets opgestoken hebben van het protest.

ontbijt

Na het eten de sportstoelen pakken + tassen voor de training. Wachten op de bus.  Komt er wel een bus, niemand die iets weet.  Dus in de lobby rustig blijven wachten. En ja hoor, na verloop van tijd komt een jongen ons aanspreken in ‘redelijk’ Engels dat de bus over 10 minuten komt, of we de spullen klaar willen zetten.  Dus allemaal naar buiten. Daar hebben ze een soort podium gemaakt om met de rolstoel binnen te komen.  Duurde langer dan 10 minuten, maar er kwam toch een bus.  Op de kentekenplaat stond dat hij uit 2004 kwam, maar ik denk dat hij toen in Guatemala is geïmporteerd.Bus komt aan in de bus

De bus is vele malen ouder. Maar wel voor de gelegenheid opgeknapt. Nieuw fris groen kleurtje gegeven en nieuwe banden eronder.  De chauffeur had moeite om de bus naast de oprijdstellage te krijgen, dus na x aantal pogingen dan maar de oprijdstellage naar de bus duwen. Kan ook.
Je moet je bedenken dat in dit land de vaardigheden om een rijbewijs te krijgen niet op het niveau liggen als bij ons. Alles rijdt door elkaar heen en je wordt zowel links als rechts met veel getoeter ingehaald.
De bus was helemaal afgeladen met rolstoelen en mensen, dus de tocht kan beginnen. Met veel gekluts in de versnellingbak begeven wij ons door het verkeer van Guatemala City. Omdat de bus vol was, dachten wij direct naar de zaal te gaan. Maar nee, de chauffeur moet ook langs het andere hotel rijden waar wij onze eerste nacht hebben doorgebracht. Dat klopt ook want daar hebben wij een hele ploeg gezien uit Azië. Kijk voor onze begrippen is een volle bus, een volle bus. Niet hier, kunnen nog veel meer mensen in, dus proppen met die handel.  Ik dacht nog bij me zelf, niet bij deur gaan zitten, want die kier is mij te groot. Volgens mij sluit die deur niet eens. Onderweg kom je de vreemdste zaken tegen. Kinderen die midden op de rijbaan een acrobatische truuk uithalen om vervolgens bij de automobilisten komen collecteren. En op elke hoek staat wel iemand met een shutgun.... Zelfsbij McDonalds staat een beveiliger achter de deur.

wegacrobatiekbeveiligingMcDonalds
Aangekomen bij de zaal, wachtte ons de volgende verrassing. Was een zaal met 4 banen beneden en daarboven op een houten ‘schavot’ hadden ze nogmaals twee banen gemaakt. Boven de tribune. Nu hadden ze het plan om de staanders beneden te laten spelen en de rollers konden dan wel boven. Maar geen lift, geen knappe trap….nee over de tribunen banken naar boven en spelen maar.  De beste man uitgelegd dat het wellicht makkelijker was om de staanders naar boven te sturen, zodat de rollers beneden konden spelen. Was ook een goed plan……daar had hij nog niet aan gedacht. Wel om vier sterke mannen te charteren om de rollers naar boven toe te tillen, maar om de staanders boven te laten spelen, was niet in hem opgekomen. Wonderbaarlijk land, Guatemala.

de zaal om te trainen


De kantine bij deze hal, was een hutje aangebouwd waar je ‘gebotteld water’ kon kopen. Het is ons afgeraden om water uit de kraan te drinken, wil je tenminste geen buikloop krijgen.  Het water is wel goedkoper als in het hotel. Daar betaal je voor een fles water $ 2,75 en hier in Quetzales 80 cent omgerekend in euro’s 40 cent.  Dus om de medicijnen te slikken en tanden te poetsen een paar flessen ingeslagen.  Terug in het hotel snel douchen voor de lunch. Dat is hier ook een warme maaltijd. Voor de WK gangers is een aparte zaal ingericht om te eten. De betrokken bediende, ik schat hem niet ouder dan 16 jaar, praat geen woord buiten Guatemala, dus lacht alleen maar. Maar raakt toch redelijk in de stress als iedereen komt en gaat. Voor ons had al een groep gegeten en dan verwacht je dat de tafel afgeruimd wordt.  Als dit hem wordt duidelijk gemaakt, dat de tafel nog niet is opgeruimd, neemt hij 1 bordje mee om vervolgens de verdere actie te staken. Dan gaan we zelf maar stapelen en zetten alles op een vrij punt van de tafel.  Daar merken ze niets van. Eten was wel goed. Een heerlijke biefstuk die botermals was. Dus daar maak je een heleboel goed mee.  ’s Middags rustig doorgebracht, Inge ging met de andere even naar het dakterras om lekker in het zonnetje te zitten, terwijl ik nog even op de computer bezig was. Uiteindelijk moeten deze verslagen toch ook af, en het filmpje monteren van de eerste dag. Best wel veel werk. Maar heel leuk om te doen, anders doe ik het niet.  Uiteindelijk ik ook in de rolstoel het dakterras zoeken. Inge had al via de hoteltelefoon gebeld welke route ik moest nemen. Eerst met de lift naar het zwembad, daar is ook een massageafdeling, en daar weer vragen. Dus ik op pad, de lift was een crime. Het was hier zondag en veel mensen gingen ook naar het winkelcentrum eronder. Maar goed bij het zwembad in mijn beste Engels gevraagd waar het terras was, omdat mijn vrienden daar zaten. Iemand liep met me mee, door het zwembad, alle stoelen aan de kant, slippers opzij ….je kent het wel. Een complete vrije doorgang wordt voor je gemaakt. Komen wij uiteindelijk aan bij een wenteltrap. Zegt die jongen :”ik ga je vrienden wel halen c.q. roepen”…. – dus er is geen lift, vraag ik. Nee, je moet met de trap. “nou laat ze maar lekker zitten op het terras, ik ga wel terug. Ga ik een biertje drinken in de bar. Maar ook die was gesloten, dus maar weer terug naar de hotelkamer om verder te knutselen met de video.
Na het diner van 19:30 uur waren we kapot. De jetleg doet nog steeds zijn best en je merkt dat je lichaam van slag is omdat de medicijnen op heel andere tijd worden ingenomen. Dus lekker vroeg in bed liggen en een beetje TV kijken. Heeft geloof ik niet echt lang geduurd…..

Maar het eerste video verslag staat op you tube, sorry de laatste twintig seconden van het filmpje lopen niet geheel volgens plan, ga ik corrigeren, zodra ik daar weer tijd voor heb, maar volg deze link: you tube dag 1

 

19 november 2011


Afgelopen nacht dus geslapen in het Westin Camino real (http://www.starwoodhotels.com/westin/property/overview/index.html?propertyID=1075 )Vandaag afgesproken om om 09:00 te ontbijten.  Een super-de-luxe ontbijt wachtte ons op. Allerlei soorten brood, vleeswaren, lekkere dingetjes, koks die eitjes voor je bakten met lekkere zaken etc.. veel vers fruit. Kortom buikje was rond voor de rest van de dag.  Om 12:00 uur  zouden wij worden opgehaald door de busjes van het Grand Tikal Futura Hotel (http://www.grandtikalfutura.com.gt/ ), dus we hebben nog even om hier de boel te verkennen. 
Nou dat is wel even wennen met Nederland. Het straatbeeld is typisch Zuid – Midden Amerikaans. Een mix van oud en nieuw. Veel spiksplinter nieuwe wagens, maar ook ontzettend veel oude auto’s.

oude autoparamil

Politie die met veel geraas voorbij stuift, en zo maar weer een pick-up auto met achterop volop paramilitairen volop in de bewapening.  Krijg je toch een apart gevoel bij.  Voor de rolstoelers is in dit land weinig aandacht voor. Overgang straat / stoep is hoog. En als er dan een zebrapad is, ben je je leven zeker niet veilig. Werkelijk niemand die hier stopt voor een zebra pad. Alles mag hier ook rijden op straat. APK, never van gehoord. Als het maar rijdt. Zelfs politie wagens rijden hier rond met kapotte lampen. ‘Er brandt er toch één…!’, moeten de  mensen hier denken.  Langs bewaakte parkeerplaatsen staan particuliere beveiligers met shotguns. Zo’n groot dubbelloops geweer die je liever niet tegenover je hebt staan.
Maar tegenover al dit staat een kleurrijk land.  We hebben nog even koffie gedronken bij het zwembad en vervolgens de koffers weer naar de lobby laten brengen.  De bestelde busjes van 12:00 kwamen uiteindelijk rond of na 13:00 uur opdagen. Les voor de laatste dag, zorg dat je op tijd naar het vliegveld wordt gebracht! Op naar het Grand Tikal Futura Hotel. Het is vandaag een feestdag in Guatemala, zodat het ontzettend druk is op straat. Alles is in voorbereiding voor een feestelijke avond, hetgeen zich helemaal buiten afspeelt. De chauffeur wist ons te vertellen dat het met gevierd werd met een optocht van auto’s .  Speciale auto’s dan wel, en hij vroeg nog of wij speciaal voor dit feest naar Guatemala kwamen.  Niet dus….
Bij het hotel aangekomen, mochten we nog niet inchecken. Aan de portier gevraagd of hij de koffers achter slot en grendel kon zetten, dan konden wij naar het winkelcentrum onder het hotel. Dit winkelcentrum bestaat trouwens dan ook uit drie lagen, dus was behoorlijk groot. In het winkelcentrum erachter gekomen dat je heel makkelijk met een rolstoel op en af een roltrap kan. In het winkelcentrum even gepind, want we hadden nog steeds geen lokale valuta. De Quetzal. 100 Quetzal is ongeveer 10 euro. Tegen drie uur konden we onze hotelkamer op. Wederom mooie kamers, ontzettend grote bedden. Echt king-size …
Voor de avond was nog steeds niet op ons gerekend met het diner, dus gereserveerd bij de chinees in het hotel. Daar hebben we gewokt. Althans een variant erop.  Bijna iedereen krijgt een eigen kok toebedeeld die het vlees, welke je aanwijst, op een stok rijgt en deze vervolgens op een soort BBQ legt. Het resultaat was een lekkere spies. Eten zolang je wilt en kunt. Nou, na twee spiesen ben je wel vol.  Nog steeds last van een jetlet, uiteindelijk zit je lokale tijd wel rond acht uur te eten, maar je biologische klok denkt nog steeds dat het ’s nachts drie uur is. Dus lekker naar bed, morgen weer om half zeven op, want de bus komt om half negen om iedereen naar de training te brengen.   

18 november 2011

Verslag van  de eerste dag: 18 november 2011. Kwart voor vijf  s’-Ochtends gaat de wekker. We moeten om 07:00 uur op Schiphol zijn dus dan moet je op tijd weg. Drie rolstoelen mee (2 ADL + 1 sport) + ieder een grote tas c.q. koffer + handbagage ( Inge sporttas en Timo fototas, laptoptas en rugtas). Dat kan je niet sjouwen met drie rolstoelen. Maar op Schiphol aangekomen ziet Inge een gehandicaptenparkeerplaats staan en ik stuur hem  dus direct op die plek. Alles naar binnen gebracht. Inge met de bagage in een hoek gezet en ik de auto naar lang parkeren brengen. Zie ik dat Inge bij vertrekhal 2 nu staat en we moeten naar 3. Dit omdat we met Continental vliegen en dan moet je bij 3 inchecken.  Maar goed, Hans en Ilse waren er ook al dus nadat ik terug was gebracht met de bus de boel versleept naar 2. Vervolgens met assistentie van Schiphol de zaak ingecheckt en daar kwam het tweede foutje van de dag. Hans zijn visum was niet goed. Typefout van het reisbureau. Dus nieuwe aanvragen. Kan op Schiphol zelf, maar kost weer tijd (en geld).
Vervolgens met de rolstoel naar het vliegtuig, handbagage overzetten en met krukken het vliegtuig in. De ADL  rolstoelen van ons (4 in totaal) worden dan pas in het ruim gezet.

Continental vliegtuig Schiphol

De vlucht verliep voorspoedig. Voor mij (Timo) was dit de vuurdoop qua vliegen, maar ik moet zeggen dat het me reuze meeviel. Alleen die formaliteiten bij de douane wordt je gestoord van. Maar het zal nodig zijn.  We kwamen om twee  uur plaatselijke tijd aan in Houston.  Uitstappen en  weer bij de douane. Blijkt dat Hans zijn telefoon in het toestel had laten liggen. Maar je mag niet terug. Dus grondpersoneel bellen,bellen en bellen en ja hoor na 3 kwartier kwamen ze aan met z’n telefoon. Op zoek naar koffie. Maar Houston is een weerwar van tunneltjes en gangen, dus werden we weer de rij ingezet bij een douane post. Weer alles gecheckt en ja hoor nu rechts af en dan links en dan kun je koffie drinken…..maar nee, we kwamen wel een douane post tegen. Dus alles uit wat blinkt en stinkt (riem en schoenen). Alles uit je broek.  Krukken bind in altijd onder aan mijn rolstoel, dus die eraf slopen en je vaste tas van je rolstoel afslopen en weer een bodycheck.  Nummer zoveel.  Heel de wereld bewogen dat ik mijn medicijnen mee kan nemen,  Engelstalige verklaring van een arts + medicijn overzicht. Dit doorgestuurd naar Ministerie van volksgezondheid, die controleert of de arts wel arts is en als hun stempels erop staan, gaat het naar Ministerie van Buitenlandse zaken. Die stempelt hem ook af en stuurt het vervolgens aangetekend retour. Gaat wel een zes weken overeen al met al. Maar niemand die naar die pillen keek die ik allemaal meehad. Kon half Houston onder zeil brengen.
Uiteindelijke koffie gedronken bij Starbucks en wachten op onze vlucht naar Guatemala City. Daar zit vijf uur tussen. Maar daarvan hadden we er drie verbruikt door constant strippertje te spelen voor de douane. Inge kan al aan mijn gezicht aflezen dat ik het niet meer zo leuk vond, maar de koffie deed goed.  Op de weg naar de vertrek gate op Houston elektrisch publiekstreintje (om passagiers over lange afstand te vervoeren) bijgehouden en vervolgens vasthouden aan de laatste trein en dan met je rolstoel sjezen door het vliegveld van Houston. Gaat best hard dan, achter zo’n electrisch karretje. De reis van Houston naar Guatemala City was wat krap, maar te doen.  Lokale tijd kwamen we rond kwart over 10 ’s avonds aan. Alles weer uitchecken en buiten aangekomen vormde twee dames een  ontvangstcomité.  Allemaal  in het kader van dit WK een promotiesjaal gekregen en ze belde het hotel voor een bus. Taxi is onmogelijk want je staat met 6 personen 6 rolstoelen + een heleboel bagage. Maar busje kwam niet. Gelukkig bleven de twee dames bij ons wachten buiten de luchthaven.  Konden wij de eerste indrukken oppakken  van Guatemala. De eerste straatverkopers kwamen uiteraard op ons af. Hoewel wij ook in hun ogen een aparte verzameling mensen waren, probeerde ze uiteraard hun waar aan ons te slijten.  Maar zoals ik al zei, het busje kwam niet. Want wij hadden niet gereserveerd in het hotel…. althans niet vandaag maar morgen pas. Morgen pas?? Wat is het geval, in Europese tijd zijn wij 18 november vertrokken en na ruim 20 uur vliegen en wachten komen wij in onze tijd op de 19e aan. Maar hier in Guatemala is het nog steeds 18 november. En wij konden pas de 19e inchecken na het diner. Wij landen immers pas lokale tijd na 22:00 uur. Probleem dus.  De organisatie weer bellen. Uiteindelijk kunnen we in het ‘oude’ hotel  terecht.  Kwartiertje wachten op de bussen. Nou dat zijn Guatalamese kwartiertjes, uiteindelijk kwam de bus rond half een.  Maar het ‘oude’hotel beloofde veel goeds voor het gereserveerde hotel. Wat een chique en mooi hotel.  Na een lekkere douche lekker slapen.  We waren nu uiteindelijk al een klok rond wakker.

17 november 2011:

Nog 1 dag voor vertrek. Laatste spullen inpakken en het Noord Hollands Dagblad heeft nog een artikel geplaatst.

artikel NHD 17 nov 2011

15 november 2011:

Tijdens de laatste training op de Dinsdagavond in Almere krijgt het WK team krijgt van kledingsponsor RSL de wedstrijdkleding uitgereikt.

foto kleding uitreikingtweedefoto kleding presentatie

Het pakket bestaat uit een trainingspak, witte jas met grijze accenten en oranje opschrift op de achterzijde. Grijze broek en blauw witte shirts + gele shirts.

 

 

9 november 2011:


Nog een kleine 1 1/2 week en dan gaan we. Inge heeft zich de afgelopen maanden goed voorbereid voor dit WK. Twee ochtenden per week, 's ochtends om 07:00 uiur in het zwembad om baantjes te zwemmen. Daarnaast natuurlijk donderdagavond baantjes zwemmen op ons eigen zwemuur. Twee maal in de week 's ochtends naar de sportschool voor krachttraining. Regelmatig op zondag naar de selectietrainging in Utrecht. Op maandag-avond training bij BC Heemskerk. Daar speelt Fritz Schaller uitstekend in op de gewenste trainging voor het WK. Dinsdag avond trainen in Almere en Woensdagavond om de week bij BC Heemskerk en KIS in Heliomare. Dan lopen daar de gewone toernooien doorheen. Ook daar is uitstekend gepresteerd. Gisterenavond op dinsdag 8 november, was een TV-ploeg van TV Flevoland bij BC Arcade op bezoek om een impressie te maken van de ploeg.

tv ploeg bij BC Arcade

Rob Limmen de PR man van Multimate Castricum heeft afgelopen maandag nog een persbericht de ether ingestuurd. Daarop belde direct radio Beverwijk. Daar heeft Timo op maandag-avond een interview gegeven. Kortom het wordt nu nog een kwestie van lijsten maken, tassen pakken etc.... spannend.